Άκου Μάνα...

Είμαι καλά …μη νοιάζεσαι.

Πάντως να ξέρεις δουλεύω, αυτό μόνο. Θα πεις είμαι έξω ε, δε βαριέσαι! Είμαι καλά …μη νοιάζεσαι.

Άκου τώρα τι θυμήθηκα… Σαν αύριο ήταν 6 του Δεκέμβρη του Αγίου Νικολάου, πριν 3 χρόνια όταν ένας υπάνθρωπος στο κέντρο της Αθήνας σήκωνε το όπλο του, σημάδευε και πυροβολούσε ένα 15χρονο παλικάρι, τον Αλέξη.

Θυμάσαι τι ζήσαμε τότε. Την εξέγερση μιας αδικημένης γενιάς που θαρρείς και πρόβλεψε τα μελλούμενα, που μες τη φωτιά που σκόρπαγε, έκαιγε ίσως και το δικό της μέλλον.

Τότε ήμουν εκεί, μέρα νύχτα με χιλιάδες άλλους φωνάζαμε για το άδικο, για το φονικό, όχι μόνο για το φονικό, για το έγκλημα, το έγκλημα το διαρκές κατά της κοινωνίας, κατά των νέων, των φτωχών, των αδυνάτων, των μεταναστών…

Λέγαμε ότι ο κόσμος αυτός μας ανήκει, και το πιστεύαμε, ναι το πιστεύαμε, αλλά γαμώτο δεν είχαμε συμμάχους ισχυρούς, παρά λίγους, που κι αυτοί το πλήρωσαν.

Και ξέρεις, θυμάσαι, μας αντιμετώπισαν με βία, με καταστολή, με αγριότητα, όλοι έπεσαν πάνω μας, εκτός από λίγους που το πλήρωσαν.

Τώρα νομίζω ξέρω. Όλο αυτό ήταν μια γενική πρόβα. Για την καταιγίδα που ερχόταν και που θα ξέσπαγε δύο χρόνια αργότερα.

Τότε που ξανασήκωσαν όχι ένα, πολλά όπλα, και σημάδεψαν το φτωχό, τον εργαζόμενο, τον άνεργο, το συνταξιούχο …τον άνθρωπο.

Μόνο που τα όπλα αυτά δεν τα κρατάνε ανδρείκελα με στολές, αλλά κάτι κουστουμαρισμένοι κύριοι που απαιτούν υποταγή, που δε σκοτώνουν το σώμα σου αλλά την ψυχή σου.

Και ξαναβγήκαμε στους δρόμους και τις πλατείες. Περισσότεροι τώρα και για περισσότερο καιρό. Και πάλι χτυπηθήκαμε. Με μεγαλύτερη αγριότητα, με βαρβαρότητα αυτή τη φορά. Είχαν πάρει τις αποφάσεις τους.

Και η πρόβα του Δεκέμβρη του ‘8 δεν πήγε χαμένη.

Μισή δουλειά, μισή αμοιβή, μισή παιδεία, μισή υγεία …καθόλου ζωή, μόνο επιβίωση κακήν κακώς.

Είμαι καλά… μη νοιάζεσαι…

Και σαν να μπήκε μια κοινωνία ολόκληρη στη μηχανή του χρόνου και να πήγαμε 50 - 60, 100 χρόνια πίσω.

Ρημαγμένες δουλειές, άδειες αγορές, εξαθλίωση, μετανάστευση. Όχι προς την Ελλάδα, αλλά για αλλού. Ευρώπη, Αμερική, Αυστραλία… σαν και του λόγου μου.

Δουλεύω όμως, είμαι καλά …μη νοιάζεσαι.

Και θα γυρίσω, όπως και πολλοί άλλοι, ελπίζω σύντομα.

Γιατί ο κόσμος θα ενωθεί, θα παλέψει, θα νικήσει …θα τους εκδικηθεί.

Περιμένει ένα σήμα, ένα σημάδι, ένα σινιάλο. Θέλει να πιστέψει κάπου, ένα μήνυμα ενότητας και αισιοδοξίας, μια έμπνευση. Θέλει κάποιον να τον τραβήξει απ’ το μανίκι.

Και αυτό σου λέω είναι δουλειά της Αριστεράς.

Πρέπει να το κάνει, ξέρω θα το κάνει, θα το επιχειρήσει. Ας μπει κι αυτή επιτέλους στη μηχανή του χρόνου, μπορεί να συναντήσει το ΕΑΜ. Και το ΕΑΜ για την Αριστερά δεν ήταν πρόβα, ήταν φωτεινή πραγματικότητα. Αξίζει να το ξανατολμήσει.

Είμαι καλύτερα τώρα… μη νοιάζεσαι.

Σε φιλώ

Ένας από εμάς